Makbet - streszczenie

Data: 5 lutego 2009. Autor: admin.
Kategoria: Streszczenia, Streszczenie.

Na polach pojawiają się trzy czarownice, z których pierwsza zadaje pytanie do tych pozostałych, kiedy ponownie spotkają się. Druga natomiast odpowiedziała jej, że będzie to miało miejsce, już niedługo, po zakończeniu zbliżającej się wielkimi krokami bitwy. Kolejne miejsce spotkania to wrzosowisko, które zostało przez nie wspólnie wybrane. Jest to miejsce, w którym spotkać miały się z Makbetem i porozmawiać z nim.

Tymczasem w trakcie bitwy, na polu, jeden z rannych żołnierzy opowiada królowi Dunkanowi o bohaterskim rycerzu Makbecie, który w swej odwadze pokonał zdrajcę Makdonwalda, a uradowany król nie kryje ani swego podziwu, ani swej wdzięczności. Wkrótce do miejsca tego przybywa tan Rosse, którego wieści są jeszcze bardziej radosnego. Dzięki waleczności zarówno Makbeta, jak i także Banka król norweski składa prośbę o pokój. W tejże jakże dzikiej okolicy czarownice czekają na Makbeta. Przybyłego na miejsce od momentu ujrzenia pozdrawiają i witają jako tana Glamis, Kawdoru i przyszłego króla, a jego przyjaciela Banka, jako ojca przyszłych królów. Obaj rycerze jednak nie wiedzą co mają sądzić o takim pozdrowieniu , gdy w jednym momnecie stają przed nimi wysłannicy króla Dunkana i przynoszą im wieść o nadaniu Makbetowi tytułu tana Kawdoru.

Dochodzi północ, kiedy Makbet na zamkowym dziedzińcu spotyka Banka wraz z jego synem Flancem. Słyszy on pochlebne informacje przekazane od króla, które cieszy się z umożliwienia mu pobytu na zamku i chce w zamian ofiarować Lady Makbet liczne prezenty. Makbet pozostaje sam i w tym momencie ma halucynacje widzi sztylet cały zbroczony krwią zwrócony w jego stronę. Przywidzenie to przypomniało mu o jego zamiarach i chęci zabicia króla. Lady Makbet oczekuje swego męża na dziedzińcu, który powraca od króla. Przekazuje żonie informacje o dokonaniu zbrodni, jednak zapomina o podrzuceniu sztyletu śpiącej służbie co by zrzuciło na nią winę. Kobieta denerwuje się tym niedopatrzeniem męża i sama udała się do służby z sztyletami umazując ich dodatkowo krwią. Rankiem wszyscy zauważają brak króla, okazuje się tragiczna nowina o śmierci króla. Wina zostaje zrzucona na służbę a Makbet zostaje wybranym nowym królem, dzięki czemu spełnia się całkowicie przepowiednia czarownic.

Makbet chce jak najszybciej poznać swoją przyszłość, więc odwiedza w Forres czarownice. Wiedźmy natomiast wywołują trzy zjawy, które informują Makbeta, czego powinien się przestrzegać, aby uniknąć swojej zagłady oraz zguby. Makbet jednak nie bierze sobie tego zbytnio do serca lub nie chce myśleć, że może go spotkać klęska, jest już pod bardzo silnym wpływem swej żony.

Coraz dziwniejsze rzeczy mają miejsce na zamku Makbeta. Jedna z dam dworu opowiada lekarzowi o szokujących zachowaniach królowej, która najwidoczniej postradała zmysły i chodzi nocami po komnatach opowiadając nieprawdopodobne i mrożące krew w żyłach opowieści. Rozmowę ich przerywa jednak wejście lunatykującej i mówiącej przez sen Lady Makbet. Wszystko kończy się samobójczą śmiercią Lady Makbet oraz pokonaniem Makbeta przez Makdufa.

Komentarze

Lalka - Streszczenie

Data: 5 lutego 2009. Autor: admin.
Kategoria: Streszczenia, Streszczenie.

Wokulski wyjawia historię swojego życia w jednej z warszawskich jadłodajni. Bił subiektem w lokalu, gdzie w czasie pełnienia tej funkcji uczęszczał do Szkoły Przygotowawczej, a następnie wstąpił na uczelnię wyższą. Po niecałym roku studiowania porzucił jednak studia i wziął udział w powstaniu styczniowych, został zesłany na Syberię, w okolice Irkucka. Po powrocie ożenił się z wdową, która wkrótce umiera i pozostawia mu sklep oraz 30 000 rubli w gotówce. Pozostawił on jednak sklep w rękach Rzeckiego i wyjechał do Turcji. Chciał tam zarabiać na dostawach wojskowych, gdyż trwała tam w tym momencie wojna rosyjsko-turecka.

Pod nieobecność Wokulskiego, Ignacy Rzecki zajmuje się sklepem, który zdobywa coraz większą renomę w całej Warszawie. Rzecki w latach młodości mieszkał z swoją ciotką. Ojciec jego był żołnierzem, a w wieku podeszłym woźnym w Komisji Spraw Wewnętrznych. Natomiast jego ciotka, ta u której mieszkał zajmowała się praniem,  była praczką. Młody Ignacy był poddawany musztrze i wychowywany w duchu uwielbienia do cesarza.
Wokulski powraca z Turcji i opowiada Rzeckiemu o tym co przeżył i zobaczył podczas swojej dalekiej podróży. Przywiózł z sobą 300 000 rubli, czyli 10 razy więcej niż otrzymał w spadku. Ignacy jest wzruszony i bardzo ucieszony powrotem przyjaciela.
Łęcki zrywał stopniowo znajomości z córką Izabelą co było spowodowane cały czas pogarszającą się sytuacją finansową panującą w ich rodzinie. Wreszcie zaprzestali się kontaktować także z większością krewnych. Izabela z powodu braku pieniędzy postanawia, że odda na sprzedaż swą srebrną zastawę. Dowiaduje się po niedługim czasie, że zostaje ona wykupiona przez Wokulskiego. Udaje się ona do jego sklepu w celu dokonania drobnych zakupów, jej głównym celem jest jednak stanąć z nim twarzą w twarz. Wokulski po rozmowie z nią dochodzi do wniosku, że jej nie kochał i nadal nie kocha, dochodzi do wniosku, że było to tylko chwilowe zauroczenie.

Kiedy przychodzi Wielka środa Wokulski spaceruje po ulicach, zamieszkanych przez biedotę. Nękają go myśli związane nad niedolą mieszkających tu ludzi i ich tragiczną sytuację materialną. W Wielką Sobotę udaje się do kościoła, znajdującego się na Krakowskim Przedmieściu, czyli do kościoła św. Józefa. Spotyka tam pannę Izabelę, która pomaga zbierać datki, które przeznaczone mają być na pomoc ubogim. Ofiaruje jej ponad 200 rubli w złocie i rozpoczyna z nią krótką rozmowę, przy której towarzyszy im także hrabina.

Ignacy opuszcza sklep i udaje się na Węgry, jego towarzyszem zostaje niejaki August Katz. Udają się tam, aby walczyć w powstaniu zawiązanym przeciw Austrii. Młodzieńcy wzięli udział w wielu bitwach i różnego rodzaju potyczkach. Ignacy zdobył nawet stopień oficera. Z czasem jednak zostali rozgromieni i jednym ratunkiem była ucieczka. W międzyczasie Katz odbiera sobie życie, popełniając samobójstwo.
Izabela staje się opuszczona, a postać Wokulskiego w jej wyobrażeniach cały czas rośnie, staje się niezwykła. Jednak cały czas kieruje się rodową dumą, która ma duży wpływ na jej postępowanie. W końcu dochodzi jednak do pojednania pomiędzy Izabelą oraz jej kuzynem.

Komentarze

Krzyżacy - streszczenie

Data: 5 lutego 2009. Autor: admin.
Kategoria: Streszczenia, Streszczenie.

Bohaterami książki są Maćko i Zbyszko z Bogdańca. Zbyszko zakochuje się w Danusi Jurandównej. Zbyszko atakuje jednego z krzyżackich rycerzy, okazuje się, że jest to Powała z Taczewa, który strzeże porządku na okolicznych drogach. Zamierza on początkowo aresztować Zbyszka, lecz Maćko łagodzi sytuację. Lichtenstein, który został zaatakowany przez Zbyszka skarży się na polskie obyczaje.

Na rozkaz króla Zbyszko zostaje uwięziony i stanąć ma przed sądem. Zbyszko zostaje skazany na śmierć. Królowa rodzi 22 czerwca córkę, jednak dziecko umiera następnego dnia, matka zaś 17 lipca opuszcza świat nie powracając do zdrowia po porodzie. Maćko zostaje raniony, a w jego ciele cały czas pozostał grot z strzały krzyżackiej. Młodzieniec idzie na egzekucję lecz zatrzymuje go nagle Powała z Taczewa oraz Danusia, która zrywa białą zasłonę z swych włosów i owija w nią głowę Zbyszka. W sposób ten odzyskuje on wolność lecz bezzwłocznie musi poślubić pannę, która uczyniła ten gest. Przybywa Jurand ze Spychowa, ojciec narzeczonej Zbyszka. Jurand daje mu do zrozumienia, że nie może pozwolić na ślub i nie pozwala młodzieńcowi pytać o przyczyny takiej, a nie innej jego decyzji. Zbyszko spędza wiele czasu z Jagienką, lecz nie umie za pomnieć o Danusi, której ślubował. Pod koniec tomu wychodzi na jaw, że Jurand ślubował Bogu poświęcenie córki.

Komentarze

Konrad Wallenrod - streszczenie

Data: 5 lutego 2009. Autor: admin.
Kategoria: Streszczenia, Streszczenie.

Na nowego wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego wybrany zostaje Konrad Wallenrod, który jest cudzoziemcem, jednak przyniósł chwałę narodowi niemieckiemu i wsławił się w bitwach za granicą.

Konrad był mało walecznym przywódcą zakonu, co wieczór wymykał się i rozmawiał z pustelnicą znajdującą się w wieży. Pewnego razu wyznali sobie miłość, przypomnieli, że rozłąka była ich świadomie podjętą decyzją. Konrad marzył o zemście nad zakonem, o której cały czas przypominał mu jego stary przyjaciel i nauczyciel Halban. Konrad jednak odwlekał moment wojny z Litwą by jak najdłużej pozostać przy ukochanej.
Podczas uroczystości rozpoczyna się pieśń Walejdoty, podczas  której stary bard opowiada o historii młodego Litwina, który będąc dzieckiem zostaje porwany przez Niemców. Pieśń ta opowiadała o pochodzeniu Konrada oraz jego korzeniach. W niewoli otrzymał on nowe imię, Walter Alf, nadal czuł się jednak Litwinem. Halban stał się jego opiekunem, który polecił mu pobierać lekcje walki u Krzyżaków. Podczas jednej z bitew z Litwinami Konrad nie mógł się powstrzymać i przeszedł na stronę swych rodaków, poczym znalazł się na dworze Kiejstuta, księcia litewskiego. Córka jego, Aldona, stała się żoną Konrada. Musiał on jednak powrócić do zakonu by dokonać na nim zemsty i zniszczyć go od środka. Aldona nie chciała jednak pozostać na Litwie, lecz udała się z nim, gdzie jako pustelnica, zamieszkuje w samotności wieżę.

Witołd postanawia wystąpić przeciwko zakonowi, a Konrad nie może już dalej odwlekać wojny. Po zakończeniu bitwy wszyscy byli wzburzeni złym dowodzeniem Konrada, postanowili więc go osądzić, wiedzieli, że doprowadzenie do klęski zakonu było celowe.  Konrad po raz ostatni spotyka się z Aldoną, informuje ją iż przysięga jego została wypełniona i krzyżacy zostali pokonani. Razem z żoną marzy o wspólnym , rodzinnym kraju, wspominając swoje szczęśliwe, chociaż krótkie chwile spędzone razem. Aldona nie chce opuścić wieży, gdyż złożyła przed Bogiem śluby pozostania w niej aż śmierć się o nią nie upomni. Konrad siedząc w swej komnacie i słysząc kroki strażników wypija truciznę, Halban nie czyni tego mimo namów, chce żyć by głosić chwałę oraz legendę o wielkich czynach Konrada. Aldona czuje, że jej ukochany umarł i poruszona tym faktem umiera także.

Komentarze

Kordian - streszczenie

Data: 5 lutego 2009. Autor: admin.
Kategoria: Streszczenia, Streszczenie.

Kordian, ma 15 lat i wspomina śmierć swego przyjaciela, odczuwa potrzebę wielkiej idei i przywrócenia sensu swojemu życiu. Wysłuchuje opowieści o Janku, który szył psom buty, o bitwie pod piramidami oraz o żołnierzu wziętym do niewoli przez Rosjan. Kochana woła jego ukochana Laura. Podczas krótkiej rozmowy z Laurą bohater stwierdza, że nie rozumie ona jego uczuć. Podczas nocy kiedy Laura czeka na powrót Kordiana czyta jego wiersze, a Grzegorz informuje ja o samobójstwie młodzieńca.

W parku londyńskim Kordian wspomina swą nieudaną samobójczą próbę. Przekonuje się, że światem głównie rządzą pieniądze. W Dover czyta książkę „Król Lear” Szekspira. Podczas pobytu w Włoszech poznaje on Wiolettę, okazuje się jednak, że kobieta interesuje się tylko i wyłącznie jego majątkiem. W Watykanie ma możliwość spotkania z papieżem, a głowa kościoła nakazuje Polakom posłuszeństwo wobec cara. Na chmurze, z szczytu Mount Blanc, Kordian Wraca do Polski.
Car Mikołaj I zostaje koronowany na króla Polski. Brat cara uderza kobietę, która trzyma na rękach dziecko, które umiera upadając na bruk. Spiskowcy rozważają zabicie cara Mikołaja. Kordian stoi na warcie, podczas której ukazują mu się duchy. Kordian stara się wejść do sypialni i cara i dokonać mordu, jednak traci przytomność na jej progu. Car budzi siei znajduje zamachowca, każe rozstrzelać Kordiana.

W szpitalu psychiatrycznym doktor odwiedza Kordiana, bohater rozpoznaje w nim diabła, który ukazał mu się zeszłej nocy. Drwi on z Kordiana informując, że poświęcenie jego nie ma sensu, książę Konstanty nakazuje wyprowadzić go na egzekucję. Car obiecuje jednak Kordianowi, że daruje mu życie jeśli przeskoczy na koniu piramidę z bagnetów, udaje mu się, jednak cesarz nie cofa decyzji o rozstrzelaniu. Oczekując na egzekucję Kordian rozmyśla nad pozostawieniem po sobie trwałego śladu. Ksiądz obiecuje mu, że nazwie klasztorną różę jego imieniem, a Grzegorz nazwie na jego cześć swojego wnuka. Mimo wszystko car zmienia decyzję i podpisuje ułaskawienie Kordiana. Na Palcu Marsowym Kordian stoi przed plutonem egzekucyjnym. Posłaniec niosący ułaskawienie wpada na plac w momencie przygotowywania się żołnierzy do strzału, adiutant jednak go nie zauważa, wydaje komendę i Kordian ginie.

Komentarze

Król Edyp

Data: 4 lutego 2009. Autor: admin.
Kategoria: Streszczenia, Streszczenie.

Prolog

Mieszkańcy Teb gromadzą się przed ołtarzami, nękają ich zarazy i choroby. O pomoc proszą Edypa, który oświadcza, że pomoże im w ich nieszczęściu. Kreon ma dowiedzieć się o powód gniewu bogów, gdy wraca mówi, że powodem gniewu jest zbrodnia na wcześniejszym władcy Teb, Lajosie. Zaraza ustąpi , jeśli zabójca zostanie wygnany z kraju.

Parodos

Chór opisuje stan w którym znajduje się miasto. Stan ten jest fatalny. Wzywa między innymi Atenę, Apolla, Artemidę by ci udzielili im pomocy.

Epejsodion I

Edyp rzuca klątwę na zabójcę, wzywa Tyrezjasza, by przedstawił przebieg dawnej zbrodni. Tytrezjasz jednak nie odpowiada jasno kto jest zabójcą, dochodzi do starcia pomiędzy nim, a Edypem. Wróżbita zostaje oskarżony o spiskowanie i oszustwa, starzec rzuca klątwę na Edypa, a sens jej nie jest jasny do końca: „Którego szukasz, ty jesteś mordercą”

Stasimon I

Chór śpiewa pieśń, która jest pełna wahań, niepewności oraz rozdarcia. Dotyczy ona wyroczni i Tyrezjasza, który mówili o zdrajcy Teb. Chór kończy swoją pieśń wymieniając zasługi władcy Teb.

Epejsodion II

Edyp kłoci się z Kreonem, zarzuca mu, że wraz z starcem spiskują by osłabić jego władzę. Dio kłótni włącza się chór oraz żona króla, Jokasta, którzy próbują złagodzić konflikt. Żona opowiada dokładnie historię związaną z śmiercią Lajosa. Edypa ogarnia przerażenie. Usłyszał bowiem szczegóły całego zdarzenia, które miało miejsce przed laty, a on był jego głównym sprawcą. Jokasta wyraża swoją niepochlebną opinię na temat wróżbitów oraz proroków.

Stasimon II

Pieśń chóru jest reakcją na słowa Jokasty na temat wróżbitów, które były bluźniercze. Chór wyraźnie staje po stronie boskich praw.

Epejsodion III

Jokasta zaczyna rozumieć straszliwe czyny Edypa, modli Siudo Apollina o łaskę. Posłaniec oświadcza, że zmarł Polybos, władca Koryntu. Była to dobra wiadomość dla Edypa, który nie obawia się spełnienia już wróżby ojcobójstwa, boi się jednak poślubienia własnej matki. Posłaniec tłumaczy mu, że żona Polynosa nie jest jego rodzoną matką.

Stasimon III

Optymizm chóru, może Edyp pochodzi od bogów?

Epejsodion IV

Sługa wyznaje, że Jokasta ofiarowało mu kiedyś niemowlę, które miał zabić. Nie uczynił jednak tego lecz oddaje je posłańcowi z Koryntu. Okazuje się więc, że ojcobójcą i kazirodcą jest Edyp, który zamordował swego ojca i żył w grzechu z własną matką.

Stasimon IV

Chór śpiewa o marności ludzkiego życia oraz o bezsilności ludzi wobec wyższych sił.
Exodos
Z pałacu wybiega posłaniec, który ogłasza samobójczą śmierć Jokasty, poprzez powieszenie na chuście. Edyp wydłubuje sobie oczy. Zwraca się do Kreona, by ten jako następca tronu wygnał go i zaopiekował się jego córkami, Antygoną oraz Ismeną.

Komentarze

Kamienie na Szaniec

Data: 4 lutego 2009. Autor: admin.
Kategoria: Streszczenia, Streszczenie.

Słoneczne Dni

Drużyna Buków pracowała cały czas nad swym rozwojem zarówno umysłowym jak i osobowościowym. Alek chciał być opanowany. Rudy był innym typem człowieka, ściągał Alka do ziemi, lubił majsterkować. Wodzem Buków był Zeus, który nauczał geografii. W drużynie znajdował się także Zośka, który był uparty, ale zarazem był także urodzonym przywódcą. Rudy należał do prymusów i elokwentnych osób. Bohaterowie ci, którzy są także głównymi bohaterami książki, udają się do Beskidu śląskiego, wraz z resztą Buków.

W Burzy i we mgle

Rozpoczęła się II wojna światowa. 6 września Zeus oraz Buki, wyruszyli na wschód jako uchodźcy, cały czas widzieli bomby zrzucane przez samoloty niemieckie, ojca który wiózł dwuletnie dziecko i ludzi w stanie i obrazie, który zgorszyłby nawet samego Boga. W jednym miejscu zbombardowany został cały pociąg z uchodźcami, Alek rzucił się na pomoc, wraz z Bukami zatrzymali ciężarówkę, opatrywali i przewozili ludzi. Ojciec Alka należał niestety do jednych z pierwszych ofiar gestapo, bowiem nie chciał pomagać Niemcom w fabryce broni. Po aresztowaniu ojca Alek postanowił działać i wstąpił do związku przeciwko okupantom. 15 Października Buki wstępują do Plan-u i piszą w „Polsce Ludowej”. Założycielem gazety był Janusz Dąbrowski oraz dowódca Małego Sabotażu.
Piątka bohaterów współpracowała z grupą bojową Kota, a reszta wzięła na swoje barki ciężar związany z propagandą uliczną. W marcu 1941 chłopcy związali się z organizacją Wawer, natomiast Zeus wyruszył do Wilna.

W służbie Małego Sabotażu

Chłopcy podejmowali działania dywersyjne różnego rodzaju, w celu ośmieszenia wroga oraz dodania otuchy polskiemu społeczeństwu. Alek zdjął z pomnika Kopernika tablicę w języku niemieckim i schował ją w śniegu. Gestapo zaczęło poszukiwać Alka, gdyż jego akcje były coraz bardziej śmielsze, w domu zastali jednak tylko matkę.  Zauważono jednak w mieszkaniu konspiracyjną gazetę i zabrano ja do więzienia.

Dywersja

W listopadzie 1942 roku Rosja broni się przed atakami Niemców i zaczyna się okres porażek armii niemieckiej. Bohaterowie wstąpili do grup szturmowych szarych szeregów i musieli nauczyć posługiwać się między innymi pistoletem, granatami i dynamitem. Pierwsza akcja odbyła się w noc sylwestrową, uczestniczyli w niej Zośka oraz Rudy. Plan obmyślony został  w mieszkaniu rudego. Mieli zamiar wysadzić pociąg na zakręcie toru, plan udał się połowicznie, pociąg zaczął płonąć. 17 stycznia w niedzielę nastąpiła łapanka. Alek zorientował się o co chodzi, zabrany został mu jego fałszywy dowód, a sam został on wsadzony do auta od Pawiaka. Na miejscu spostrzegł jednak auto ciężarowe ZOM, uciekł do powrotnego auta i podczas drogi z niego wyskoczył. Rudy był bardzo odważny, pewnego razu przy spotkaniu z SS-manem strzelił do niego, gdy ten kazał mu się zatrzymać i podnieść ręce do góry. W lutym miejsce miała od 5 do 7 akcja wynoszenia pewnych rzeczy z mieszkania. Ktoś doniósł jednak policji i rozpętała się strzelanina, Rudy został ranny w udo, a Zośka w piętę.

Akcja pod Arsenałem

Heniek został aresztowany przez Gestapo. Gestapo dopadło także Rudego zabierając go oraz jego ojca na Pawiak. Rudy wypierał się, został pobity. Rudy w ciężkim stanie trafia do szpitala, gdy milczał nadal katowano go przy Heńku, grożąc, że będą go bić aż umrze. Zośka dowiedział się kiedy Rudy przewożony będzie na Suchą i zorganizował akcję odbijania Rudego. Podczas trwania tej akcji Alek otrzymuje strzał w brzuch, leżąc widzi lufę pistoletu przy skroni, jednak ratuje go Anoda, który zabija Niemca. Niestety Alek oraz Rudy umierają.

Wawer

Chodziło o wysadzenie mostu z transportem, w akcji udział bierze Zośka. Akcja ta jest udana, jednak podczas jednej z kolejnych Zośka trafiony zostaje w pierś i umiera.

Komentarze

Kamizelka - streszczenie

Data: 4 lutego 2009. Autor: admin.
Kategoria: Streszczenia, Streszczenie.


Akcja rozgrywa się w starej kamienicy znajdującej się w biedniejszej z dzielnic Warszawy. Narrator podaje informacje, że zakupił od handlarza starociami kamizelkę, która posiada bardzo dziwną, zarazem magiczną historię. Należała ona bowiem kiedyś, do pewnego małżeństwa które bardzo mocno się kochało. Mężczyzna był urzędnikiem, kobieta natomiast uczyła w szkole, była nauczycielką. Żyli w szczęśliwym związku, bardzo mocno się kochali, nie przeszkadzało im w tym nawet ubóstwo, które ich doświadczyło. Wszystko jednak trwało do czasu, gdy okazało się, że mąż zaczynał podupadać na zdrowiu i było z nim coraz gorzej, zachorował na gruźlicę. Początki nie były tak straszne, z czasem jednak wyglądało to bardzo niedobrze, szczególnie, ze w tamtejszych czasach gruźlica była nieuleczalna.

Mąż, który z dnia na dzień stawał się wrakiem samego siebie musiał zrezygnować z pracy, także jego żona zrezygnowała z wypełniania swoich obowiązków zawodowych, by móc czuwać przy swoim mężu przy cały czas. Wszystkie ubrania, które posiadał, wisiały na nim jak nie porównując na strachu na wróble. Mąż jednak codziennie ubierał swą ulubioną kamizelkę i każdego dnia przesuwał trochę jej pasek, aby żona nie martwiła się, chciał pokazać jej, że wcale nie chudnie tak drastycznie.

Jakie było jego zdziwienie pewnego dnia, gdy przesunąwszy pasek zauważył, że kamizelka jest na niego za ciasna. Uradowany pochwalił się tym przed swoją żoną, nie był jednak świadom, że to ona okazując mu swoją ogromną miłość i troskę, by nie martwić go jego cały czas pogarszającym się stanem zdrowia, ucinała co wieczór troszeczkę z owego paska, co sprawiało mężowi wrażenie, że nie chudnie. W sposób ten obydwoje cały czas się oszukiwali, jednak oszustwo to było spowodowane dobrymi pobudkami, płynęło z serca i ich obopólnej miłości.

Przyszedł jednak dzień, w którym mąż zmarł, a zrozpaczona śmiercią swego męża kobieta zubożała całkowicie, do granic możliwości. Stało się tak, gdyż leczenie było strasznie kosztowne, kobieta chcąc nie chcąc musiała sprzedać kamizelkę po swoim mężu, tą która była jego ulubioną. Została ona kupiona przez wędrownego handlarza, a następnie odkupiona właśnie przez narratora noweli, który był sąsiadem tego właśnie małżeństwa i cały czas przyglądał się mimo wszystko skazanym na porażkę zmaganiom małżeństwa z okrutną chorobą, uratowaniem życia męża oraz uratowaniem miłości łączącej małżonków, których i tak na samym końcu rozdzieliła śmierć nie robiąc w tym przypadku żadnego wyjątku i zabierając chorego na gruźlicę mężczyznę.

Komentarze

Jądro ciemności - streszczenie

Data: 4 lutego 2009. Autor: admin.
Kategoria: Streszczenia, Streszczenie.

Cała opowieść ma miejsce na żaglowcu     Nellie. Znużeni oczekiwaniem na odpływ znajdujący się na statku ludzie proszą Charlesa Marlowa, jedynego marynarza na żaglowcu by opowiedział im jedną z swych przygód.
Kiedy był mały bardzo lubił studiować mapy, co było jego pasją. Marzył o podróżach, szczególnie fascynował się jedną z rzek, która pełna była białych plam, posiadających charakterystyczna kształt, przypominająca mu węża, chodziło mu o rzekę Kongo. Postanowił wtedy, że zostanie podróżnikiem i mapy będą stanowić część jego życia. W końcu udaje mu się zostać kapitanem na parowcu.

Bohater trafił do swojej wymarzonej Afryki. Podczas przybijania do portu obserwuje ogromne wady kolonializmu, oglądając wygłodzonych ludzi, pracujących ponad  siły. W pierwszej stacji dziwi go postać księgowego, którego wygląd nie pasuje do pozostałych widoków, które widział. Zauważa ogromny dystans pomiędzy rasą białą i czarną. Rozumie i zauważa, jak biali ludzie wykorzystują i traktują mieszkańców Afryki.

Przybywa on w końcu do głównej stacji należącej do spółki gdzie zostaje zatrudniony. Zauważa, że miejsca kierownicze obejmują tutaj ludzie bardzo prości, skupieni na swoich interesach i swoim dostatku.
W trakcie podróży Marlow interesuje się postacią Kurtza, który ciągle jest wymieniany w tych terenach jednak jeszcze go nie widział. Dowiaduje się w końcu, że jest to agent firmy, która posiada odległą placówkę i posiada on niezwykłą wręcz sprawność działania i wytrzymałość, dostarczając niebywałe i ogromne ilości kości słoniowej. Parowiec Marlowa zostaje zreperowany i ma on sposobność by wyruszyć dalej, w dalszą drogę. W trakcie podróży w górę rzeki, parowiec zostaje napadnięty przez tubylców, przez co kilka osób z załogi ponosi śmierć. Statek osiąga jednak swój cel, dociera do góry rzeki, a Marlow poznaje Kurtza i spędza czas w jego najbliższym otoczeniu. Dowiaduje się, że jest to człowiek posiadający ogromne wykształcenie i bystrość umysłu. Poznaje jego historię, dowiaduje się, że zostawił w Europie ukochaną kobietę, a powodem były różnice majątkowe, gdyż jej rodzina sądziła, że jego majątek jest niewystarczalny.

Marlow także jest zafascynowany postacią Kurtza. Widzi jak panuje od nad okolicznymi murzynami, stworzył nawet własny oddział wojska. Jest on tutaj wielbiony i traktowany niemal jak bóg. Handlowiec wyniszczony tutejszym życiem wręcza Marlowowi swoje cenne mapy oraz dokumenty. Marynarz chce zabrać Kurtza z dżungli, chociaż ten pierwszy tego nie chce. Daje się go jednak przekonać i wybiera się w drogę powrotną do miejsca urodzenia, Europy. W trakcie drogi umiera jednak i nie dociera do domu. Marlow przeinacza jego ostatnie słowa, by nie zburzyć potęgi jego legendy i po powrocie podaje jego narzeczonej, że przed śmiercią Kurtz wyszeptał jej imię. Marlow wypełnia także jego ostatnią wolę i oddaje jego ukochanej należące do niego dokumenty.
W momencie tym akcja całej powieści powraca ponownie na żaglowiec Nellie. Podczas wysłuchiwania tej opowieści zgromadzeni na statku przyjaciele przegapili jednak moment kiedy przyszedł odpływ. W tym momencie spokojnie mogli już wyruszyć na wycieczkę wzdłuż Tamizy.

Komentarze

Giaur - streszczenie

Data: 4 lutego 2009. Autor: admin.
Kategoria: Streszczenia, Streszczenie.

Giaur zauroczony zostaje przez młodą Gruzinkę, niewolnicę o imieniu Leila. Młoda dziewczyna pokochała Giaura, chociaż basza Hassan, bardzo się nią interesował. Niewierna dziewczyna została utopiona w morzu, według tureckiego zwyczaju. Giaur próbuje ratować ukochaną, niestety jest już za późno. Giaur postanawia zemstę na Hassanie Baszy.

Po wielu dniach poszukiwań udało mu się na niego natrafić. Basza próbował uciekać, jednak Giaur i jego rycerze szybko otoczyli Hassana. Rywale stoczyli zażarty bój, Hassan zostaje ranny, leży na ziemi z odrąbaną dłonią i przebitą piersią. Giaur mówi mu jeszcze tylko, że zabił go z powodu zemsty.

Matka Hassana natomiast z niecierpliwością oczekiwała powrotu syna. Matka Hassana dowiedziawszy się o jego śmierci bardzo ją przeżyła, opuściła pałac, który z czasem zaczynał przypominać coraz większą ruinę. Natomiast Giaur wyrusza w świat, chce zapomnieć o Leili, niestety nie udaje mu się to. Mimo jej śmierci cały czas widział ją na jawie i w śnie. Ostatecznie Giaur nie wytrzymuje i zamyka się w klasztorze, zapłacił nawet ofiarowując za to swój ogromny majątek.

Dopiero przed swoją śmiercią Giaur opowiedział jednemu z zakonników całą historię swego życia, które było bardzo burzliwe, a najważniejszą rolę w nim odgrywała Leila. Bohater zadręczał się przez całe życie uważając, że ukochana umarła przez niego, natomiast Hassan poniósł w jego odczuciu zasłużoną karę. Morderstwo Baszy przyniosło mu ulgę i zadośćuczynienie, nie miał związanych z tym wydarzeniem wyrzutów sumienia. Przed śmiercią Giaurowi nie zależało na rozgrzeszeniu. Podczas swej spowiedzi powiedział zakonnikowi, że chce aby jego pogrzeb był skromny, a nad jego mogiłą stanął skromny krzyż, w ten sposób chciał wyznaczyć sobie karę podczas swojego ziemskiego życia.

Komentarze

Starsze » « Nowsze